Skar =)

SA's

Heejj,

Ik heb ffies weinig te zeggen, maar ik wil twee van mijn SA's (stand alones) posten..

Dus klik op lees verder als je ze wilt lezen :P 

Hier de eerste, misschien is het schokkend of erg ofzoow...

Samen

We zitten nu samen hier.
Samen.. Wat een mooi woord. Bijna had dat mooie woord
voor ons niet meer gegolden. We waren bijna uit elkaar gerukt.
Maar we hebben het doorstaan.
Jouw ziekte.


Het begon allemaal met die griep die maar niet wegging.
We raden je aan om naar de dokter te gaan, maar eigenwijs als je was
zei je dat het wel over zou gaan.
Het ging niet over. En na 3 weken besloot je toch maar een dokter te bezoeken.
Er werden testen gedaan en  2 weken later kregen we het vreselijke nieuws.
Je had kanker.
Het nieuws sloeg in als een bom. Bij iedereen.
Je kreeg chemo en verloor je mooie haar. Van de pers kregen we vragen.
Over hoe het nu verder moest. Soms was je erbij. Maar meestal niet.
Het was te emotioneel voor je.

De chemo sloeg niet aan en je moest een zwaardere kuur volgen.
Iedereen zag je langzaam instorten, maar konden je niet helpen.
We waren bijna altijd samen. Dan praten we over vanalles en nog wat.
Maar vooral over wat we nog gingen doen als dit alles voorbij was.
Aan negatieve dingen wilden we niet denken.

En eindelijk bleek ons lange wachten en hoge inspanningen beloond te worden.
Ik weet het nog als de dag van gisteren.
Je had een dag eerder een chemo gehad. En er was een test gedaan.
Je lag op de bank toen de telefoon ging. "Bill" zei je, "wil jij alsjeblieft even opnemen?"
Dat deed ik natuurlijk. Ik kreeg het ziekenhuis aan de telefoon en er werd me
verteld dat de chemo langzaam begon te werken.

We waren dolblij. Gelijk belden we je ouders, vrienden en anderen bekenden.
Zij waren even blij als wij.
Langzaam zag ik je weer opleven. De kleur in ons leven kwam weer een beetje terug.

Na nog weken chemo gehad te hebben kregen we het verlosende nieuws.
Je was weer gezond! Eindelijk. Je bouwde je leven weer op. Beantwoorde de vragen
van de pers. En je haar kwam weer terug. Het is nu nog niet zo lang als voor je ziekte,
maar dat komt wel.
En het mooiste vind ik dat de twinkeling in je ogen weer terug is en we voor altijd samen zijn.

En hier de volgende, die kan ook schokkend of erg zijn xD

 The End

Lief dagboek,

Alles en iedereen schijnt tegen mij te zijn. En de gene die ik nu het hardst nodig heb zijn er niet voor me.
Laura heeft het uitgemaakt, omdat we op tour gaan. Ze wil geen afstandsliefde.
Tom is er ook niet voor me. Hij voelt zich beledigd, omdat ik hem niet gelijk heb verteld over de relatie die ik met Laura had. Hij kijkt me niet eens meer aan. De band die altijd tussen ons was lijkt verdwenen.
 De rest van de band is er natuurlijk wel, maar daar voel ik me tegenwoordig ook niet veilig meer.
Ik weet niet wat er met me aan de hand is.

B.

Ik legde mijn dagboek weg. Ik keek op mijn horloge: 06:30. Tijd om te gaan ontbijten. Ik schuifelde de trap af en liep de keuken in. Ik hoorde net de deur dichtslaan.. Tom was weg.
Hoe graag ik ook wilde dat hij weer normaal deed het gebeurde niet.
Nadat ik mijn ontbijt op en aangekleed was ging ik naar de studio waar we zouden gaan repeteren.
Daar aangekomen trof ik Gustav en Georg aan. Maar niet Tom....
"Waar is Tom?" vroeg ik.
"Hij komt niet.." was het antwoord.
"Waarom niet?" ik hoopte dat dit niks met mij te maken had.
"Hij had slecht geslapen en de airco deed het niet. Dus nu heeft hij hele erge hoofdpijn."
Ik knikte.
"Maar zonder hem kunnen we niet repeteren.." zei Georg.
We werden het erover eens dat dat inderdaad niet ging.
Iedereen ging dus weer naar huis. Iets samen doen zat er niet meer in.
Eenmaal thuis viel ik op bed. Ik was doodop. Geen idee waarvan.

De volgende morgen verliep hetzelfde als die ervoor. Tom was weg voordat ik beneden kwam en het repeteren met de band ging niet door.
Er was alleen één verschil.. 's Ochtends lag er een briefje op de tafel:

Hoi Bill,
Ik stop met Tokio Hotel. Ik heb er geen zin meer in.
Ik wil en normaal leven zonder alle stress.
Zeg je dit tegen de rest van de band??

Tom
P.S. Ik logeer bij een vriend voor de komende weken.

Verslagen liet ik het papiertje zakken. Hij stopte?? Het was onze droom, daar kon hij toch niet mee stoppen??
En boven dat. Hij zei het met een briefje!! Niet eens recht in ons gezicht!!
In mijn hoofd ontstond een mengeling van woede, pijn en verdriet. Dit kon niet waar zijn!!
Hij stopt met onze droom, waarschijnlijk alleen vanwege een stomme ruzie!
Dit ging echt te ver.
We hadden elkaar toen we klein waren beloofd er altijd voor elkaar te zijn en nu gaat dat dus niet door.

De gevoelensprop in mijn hoofd werd nog heviger en ik wist niet meer wat ik deed.
Ik rende naar buiten, sprong op mijn fiets en racete de straat uit.
Bij een hoog gebouw stond ik stil. Ik stapte af en liep naar binnen. In gedachten verzonken begon ik de trappen op te lopen, op weg naar het dak.
Daar eenmaal aangekomen stond ik stil. Mijn beslisingen nog een keer overdenkend. Maar het was juist, wat ik nu wilde was goed.
Mensen gaven niet om mij. Niet meer.
Langzaam liep ik naar de rand van het dak. Ik klom op de reling en bleef even staan. Proberend mijn evenwicht te bewaren. Mijn ogen waren gevuld met tranen. Tranen van bitterheid en verdriet.

Beneden op de straat zagen sommige mensen wat er aan de hand was. Dat ik hier op het dak stond. Ze schreeuwden. Ik weet niet wat. Ik wil het ook niet weten.
De groep mensen werd steeds groter en in de verte hoorde ik de politie, brandweer en een ambulance naderen.
Het mocht niet misgaan.
Voorzichtig liet ik me voorover vallen...

Dat waren ze :P
Reacties, kritiek en dat soort dingen zijn welkom :)

Categorie: Dagelijkse rompslomp

xKayleighx | 08-04-2008 | 19:24 | Link | Reacties (4)